يَسْئَلُونَكَ عَنِ الشَّهْرِ الْحَرامِ قِتالٍ فيهِ قُلْ قِتالٌ فيهِ كَبيرٌ و صَدٌّ عَنْ سَبيلِ اللَّهِ وَ كُفْرٌ بِهِ وَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ وَ إخْراجُ أهْلِهِ مِنْهُ أكْبَرُ عِنْدَاللَّهِ وَالْفِتْنَةُ أكْبَرُ مِنَ الْقَتْلِ » « 1 » از تو دربارهء جنگ در ماه حرام مىپرسند . بگو : هر جنگى در آن [ گناهى ] بزرگ است ، ولى هر نوع بازداشتن [ مردم ] از راه خدا و كفرورزى به او و [ بازداشتن مردم از ] مسجد الحرام و بيرون راندن اهلش از آن ، نزد خدا بزرگ‌تر [ از جنگ در ماه حرام ] است ؛ و فتنه [ شرك و بت‌پرستى ] از كشتار بزرگ‌تر است . وقتى اين آيهء شريفه نازل شد مسلمين از آن ترسى كه داشتند اندكى آسوده شده خوشحال گرديدند و مخصوصاً نفراتى كه مباشر جنگ بودند مسرور گشتند و رسول الهى اموال و اسيران را قبول كرد . قريش فرستاده‌اى نزد آن حضرت گسيل داشتند و خواستار آن شدند كه آن حضرت بهاى اسيران را گرفته و ايشان را آزاد سازد . حضرت در جواب فرمود : اين كار را به شرطى مىكنم كه شما نيز دو تن مسلمانى كه اسير گرفته‌ايد آزاد سازيد ، چه ما از شما به جان آنان مىترسيم و منتظريم تا اگر شما اسيران ما را كشتيد ما نيز اسيران شما را بكشيم . قريش ناگزير شدند شرط آن جناب را بپذيرند و اسيران آن حضرت را نزد وى روانه سازند ، خداوند بدين وسيله نعمت را بر مسلمين تمام كرد و وعدهء نصرتى كه داده بود عملى فرمود . اما عبداللَّه بن جحش و همراهانش به نازل شدن اين آيه قناعت ننموده و اندوهشان زايل نگرديد ، چون انتظار داشتند آيه‌اى در اجر و ثوابشان نازل شود ، لذا

--> ( 1 ) - بقره ( 2 ) : 217 .